ارغوان

    ارغوان Cercis Siliquastrum))

    ارغوان درختي گلدار و زينتي است كه بلندي آن گاهي به12 متر هم مي رسد، اما بيشتر به صورت درختچه است. ارغوان گياه بومي سرزمين هاي جنوبي اروپا و جنوب غربي آسياست و در ايران در شاهرود، كرمان، مازندران، گيلان، همدان، لرستان و فارس به صورت خودرو مي رويد. اين درخت را به عنوان گياه زينتي مي كارند.
    برگهاي ارغوان به شكل قلب، بدون كرك و داراي كناره هاي صاف است. گلهاي اين درخت در اوايل بهار، در گروه هاي3 تا6 تايي، روي شاخه ها و حتي روي ساقه اصلي، پيش از رشد برگها پديد مي آيند و چون عده آنها بسيار زياد است، منظره زيبايي به درخت مي دهد. مزه گل ارغوان ترش و نسبتاً مطبوع است. از اين رو در بعضي از كشورها گل ارغوان را همراه سالاد مي خورند يا در بعضي از غذاها مي ريزند.
    ارغوان در خاكهاي آهكي پرقوت بهتررشد مي كند و در برابر خشكي مقاوم است و به تابش مستقيم نور خورشيد نياز دارد. براي زياد كردن اين درخت، بذر آن را فروردين در هواي آزاد مي كارند . اين درخت را از راه پيوند و قلمه زدن نيز زياد مي كنند. می توان برای تکثیر از کاشت بذر، خوابانيدن ، قلمه استفاده نمود به آفتاب کامل نياز دارد و در هر خاکي که زهکش کافي داشته باشد رشد مي کند ، به کم آبي مقاوم مي باشد

اقاقيا

        اقاقيا: (Robinia Pseudoacacia) 
    اقاقيا درخت يا درختچه اي است گلدار و زينتي كه بومي سرزمينهاي آمريكاي شمالي است و در بيشتر مناطق ايران نيز مي رويد. ارتفاع درخت اقاقياي معمولي گاهي به24 متر هم مي رسد. بيشتر نوع هاي آن ساقه هاي بدون خار دارند. برگ هاي اقاقياي معمولي مركب و به رنگ سبز نزديك به آبي است. هر برگِ مركب6 تا20 برگچه گرد و كوچك دارد. گلهاي سفيد و درشت و خوشبوي آن به شكل خوشه از ساقه ها آويزانند. ميوه اين گياه به شكل نيام لوبيا و داراي پوستي صاف و قهوه اي رنگ است كه چندين دانه در آن قرار دارد. اقاقيا در هواي خشك و آفتابي به خوبي رشد مي كند و در اوايل خرداد ماه گل مي دهد. اين گياه در خاكهاي آهكي و شيرين و حاصلخيز، كه آب فراوان در خود نگاه نمي دارد، خوب رشد مي كند.
    تاكنون20 گونه اقاقيا شناخته شده است. معروفترين گونه آن اقاقياي معمولي است. گونه معروف ديگر آن اقاقياي سرخ است كه اقاقياي گل نيز ناميده مي شود و گلهاي سرخ رنگ و درشت دارد.اقاقياي بنفش و اقاقياي چتري، نوع هاي ديگر اقاقياي معمولي هستند. اقاقياي معمولي را با كاشتن دانه آن در فصل بهار و در هواي آزاد يا جدا كردن و كاشتن پا جوشهاي ريشه دار در پاييز، و نوع هاي ديگر اقاقيا را از راه پيوند زدن روي اقاقياي معمولي زياد مي كنند.
    چوب اقاقيا سخت و با دوام است و اهميت صنعتي و بازرگاني دارد. از آن براي ساختن ستونها و داربستهاي معدنها و مبل و صندلي استفاده مي كنند.: (Robinia Pseudoacacia)
    اقاقيا درخت يا درختچه اي است گلدار و زينتي كه بومي سرزمينهاي آمريكاي شمالي است و در بيشتر مناطق ايران نيز مي رويد. ارتفاع درخت اقاقياي معمولي گاهي به24 متر هم مي رسد. بيشتر نوع هاي آن ساقه هاي بدون خار دارند. برگ هاي اقاقياي معمولي مركب و به رنگ سبز نزديك به آبي است. هر برگِ مركب6 تا20 برگچه گرد و كوچك دارد. گلهاي سفيد و درشت و خوشبوي آن به شكل خوشه از ساقه ها آويزانند. ميوه اين گياه به شكل نيام لوبيا و داراي پوستي صاف و قهوه اي رنگ است كه چندين دانه در آن قرار دارد. اقاقيا در هواي خشك و آفتابي به خوبي رشد مي كند و در اوايل خرداد ماه گل مي دهد. اين گياه در خاكهاي آهكي و شيرين و حاصلخيز، كه آب فراوان در خود نگاه نمي دارد، خوب رشد مي كند.
    تاكنون20 گونه اقاقيا شناخته شده است. معروفترين گونه آن اقاقياي معمولي است. گونه معروف ديگر آن اقاقياي سرخ است كه اقاقياي گل نيز ناميده مي شود و گلهاي سرخ رنگ و درشت دارد.اقاقياي بنفش و اقاقياي چتري، نوع هاي ديگر اقاقياي معمولي هستند. اقاقياي معمولي را با كاشتن دانه آن در فصل بهار و در هواي آزاد يا جدا كردن و كاشتن پا جوشهاي ريشه دار در پاييز، و نوع هاي ديگر اقاقيا را از راه پيوند زدن روي اقاقياي معمولي زياد مي كنند.
    چوب اقاقيا سخت و با دوام است و اهميت صنعتي و بازرگاني دارد. از آن براي ساختن ستونها و داربستهاي معدنها و مبل و صندلي استفاده مي كنند.

سینگونیوم

 سینگونیوم

 

Syngonium podophyllum

از خانواده آراسه ها

                               

غالب سینگونیوم ها از گیاهان رونده اند. سینگونیوم  برگهایش به رنگ سبز روشن زیبا و شبیه به سرنیزه است بطوریکه شباهت زیادی به کماندار یا ( ساژیتر ) پیدا می کند. واریته ای از آن وجود دارد که برگ هایش مرکب از سه تا هفت بخش است. واریته دیگری نیز وجود دارد که برگهائی به رنگ سبز زمردین  و رگبرگهائی به رنگ سبز کمرنگ دارد.

این گیاه که متعلق به آمریکای مرکزی است خواهان آپارتمان های بسیار گرم با نور ملایم است اما در زمستان می توان آنرا در جای کاملاً روشنی قرار داد. برای آن باید خاکی رطوبت پذیر و خنک تهیه نمود و آن مخلوطی از خاک شن دار و تورب و خاک برگ است.

با گذشت زمان این گیاه خیلی بزرگ می شود و در این موقع می توان شاخه هایش را کوتاه نمود و گیاه کوچک و فشرده ای به دست آورد.

این گیاه زیبا به آب فراوان نیاز دارد اما از آغاز پائیز تا بهمن ماه که مدت استراحت آن است باید آبیاری را کاهش داد.